Maandag 24 april 2006

Marieke was die dag enorm actief. Nagenoeg heel de dag was ze naar school geweest. Ze was zelfs op school blijven eten. Dat had ze sinds lange tijd niet meer gedaan. Ze had reeds enige dagen wat hoofdpijn en een nieuwe CT-scan was gepland voor woensdag. 's Avonds kloeg ze over een plotse hevige hoofdpijn. De hoofdpijn bleef aanhouden. De normale pijnmedicatie bracht geen soelaas. Ze vroeg zelf om naar de kliniek te gaan. En zo gebeurde het. Met de ziekenwagen werd ze vliegensvlug naar UZ Gasthuisberg in Leuven gebracht. Naar een andere kliniek wou ze niet gaan. Daar werden de nodige scans genomen en zwaardere pijnmedicatie opgestart.
Gedurende de rit met de ziekenwagen sliep Marieke en ze reageerde niet op het geschommel van de wagen. In het ziekenhuis werd ze weer wakker en was ze alert. Maar al snel sliep ze weer. Na de scans is ze nog even wakker geweest. Dit duurde niet lang. Ze sliep weer in.

Dinsdag 25 april 2006

Het was raar. 's Morgens werd Marieke niet echt wakker. Ze bewoog wel, woelde in haar bed, meer niet. Pijn had ze niet. Tijdens de bespreking met de dokters kregen we 't niet zo positieve nieuws dat de reeds aanwezige tumor verder was gegroeid en dat door het vele vocht in haar hersens een grote druk was ontstaan. Waarschijnlijk had ze ook een kleine hersenbloeding gehad. Marieke was nu in een soort subcoma. De dokters gaven ons geen hoop. We maakten de nodige afspraken zodat Marieke alle comfort kreeg en geen pijn had.

Woensdag 26 april - donderdag 4 mei 2006

De toestand van Marieke ging woensdag nog verder achteruit, maar donderdag en zeker vrijdag (28 april) herleefde ze een beetje. Marieke sliep het grootste deel van de dag en de nacht, of anders gezegd ze bleef grotendeels in haar subcoma-toestand. Maar ze opende meermals per dag haar ogen en reageerde op geluid en op stemmen. Wanneer er bezoek was, werd ze meestal even wakker. De ene keer herkende ze ons, de verpleging of bezoekers, een volgende keer staarde ze gewoon in de verte. Ze was het meest actief tijdens de verzorging. Bij het wassen hielp ze zelfs een beetje mee. Elke dag wat meer actie. Af en toe zei ze een paar woorden, niet veel en soms onverstaanbaar. Een gesprek was niet mogelijk. Pijn had ze zeker niet. Daar werd voor gezorgd. Zo ging het al die dagen verder. We kregen de indruk dat ze heel langzaam een klein beetje beter werd, tegen alle verwachtingen in. Ze bleef, zoals ze altijd had gedaan, moedig vechten. Er ontstond wat hoop.

Vrijdag 5 mei - Zondag 7 mei 2006

Vrijdag was er iets veranderd. Ze had een mindere dag. Dat kan. We waren niet echt verontrust. Maar zaterdag en zondag kwam ze slechts heel zelden uit haar subcoma. Ze reageerde nog nauwelijks. Het ging niet meer voor haar. Ze was echt moe, denken we. Moe van vier jaren hard te vechten. Doodmoe.

Maandag 8 mei 2006

Er was iets aan de hand. Maar dat beseften we nog niet ten volle. Marieke reageerde zelfs niet meer tijdens het wassen. Ze deed haar ogen niet open. Ze werd niet wakker. Ze bewoog amper die dag.
En dan, dan sliep ze definitief in. Heel rustig, net een kaars die langzaam dooft. Zonder pijn. Het was 19u10.

Dinsdag 9 mei - Donderdag 11 mei 2006

Het besef dat Marieke er niet meer was, was er nog niet, zelfs nu nog niet echt. Dat zal waarschijnlijk nog een aantal dagen zo blijven. We hadden allerlei zaken te regelen, zoals laten weten dat Marieke was overleden aan familie, vrienden enz. Er moest een rouwbrief opgesteld worden en nog allerlei zaken geregeld. Het waren heel drukke dagen. We kregen heel veel hulp en steun van familie en vrienden.
Donderdag 11 mei bracht Ketnet in het programma Karrewiet een eerbetoon aan Marieke. Haar vrienden vertelden over haar, haalden herinneringen op en probeerden haar te beschrijven. Ze hebben dat heel goed gedaan en Karrewiet heeft dat mooi in beeld gebracht. Proficiat van ons allen, zeker van Marieke.

Vrijdag 12 mei 2006

Vrijdagavond was er een gebedswake voor Marieke. Het was een mooi verzorgde wake. Een overvolle kerk, samen denken aan en bidden voor Marieke.
De Ro-VKSJ organiseerde diezelfde avond een eigen bezinning voor de leiding, de kinderen en hun ouders. Ook hier was de opkomst groot. Deze bezinning eindigde met het oplaten van ballonnen met kaartjes waarop een boodschap voor Marieke werd geschreven. Dat zal ze leuk gevonden hebben. De inhoud van deze bezinning kan je hier nalezen. Moet je echt eens doen.

Zaterdag 13 mei 2006

Hoe ze 't heeft gedaan weten we niet, maar Marieke heeft gezorgd voor stralend weer op de dag van haar begrafenis. Dit in tegenstelling tot de weersvoorspellingen.
Het was een (sorry voor het woord) een geslaagde afscheidsviering en bemoedigend. Net zoals ze 't zelf wou. We hebben alles wat ze zelf had voorbereid gebruikt en nog wat aangevuld. De aanwezigheid van zovelen die Marieke kenden, om haar bekommerd waren, haar graag zagen, met haar allerlei leuke dingen deden, enz. heeft ons deugd gedaan.
Het boekje met de teksten en met de liedjes van de misviering kan je bekijken.

Op het kerkhof las haar nichtje Maaike Heymans nog een zelf geschreven afscheidsgedichtje voor.

Marieke,

Ik leerde je kennen toen je vijf jaar was,
en ik wist dat jij een heel bijzonder iemand was.
Ik weet niet hoe ik dat dacht,
maar ik had zo'n vermoeden in mijn hart.
Je leerde me moedig, lief en aardig zijn,
je kon ons vergelijken met 'liefde en pijn'.
Iedereen zal een traan laten en heeft een groot verdriet,
maar al de mooie herinneringen vergeten wij niet.

Vanaf zondag 14 mei 2006

Nu moeten wij verder met drie. Echt beseffen doen we 't nog niet. We wachten af en zoeken onze weg. Maar we denken hierbij aan Mariekes motto:

CARPE DIEM - PLUK DE DAG